Katoličko obrazovanje na rumunskom prostoru ima istoriju dugu nekoliko vekova.
Nijedan drugi uticaj nije bio veći na rumunski prostor u poslednjem milenijumu od turskog uticaja.
U istoriji Rumunije postojale su porodice kojima se bukvalno duguje postojanje zemlje, kao što su Bratijanu, Kantakuzino, Golesku, Gika, Lahovari i drugi. Ali postoji i primer porodice sa zloglasnom ulogom, kao što je porodica Čaušesku.
Dunav je evropska reka, a Rimsko carstvo ga je učinilo konceptom tvrde granice, odvajajući civilizaciju od varvarstva.
Rumunsko društvo je 20. februara 1856. godine napravilo veliki korak ka modernizaciji oslobađanjem Roma iz ropstva.
Za rumunsku kulturu, 19. februar 2026. godine je veoma važan datum jer obeležava sto pedeset godina od rođenja Konstantina Brankušija, vajara svetskog glasa.
Rumunska crkva ujedinjena sa Rimom ili Grkokatolička crkva nastala je krajem 17. i početkom 18. veka, tokom austrijskih akcija suprotstavljanja prozelitizmu Reformacije.
Trendovi u međunarodnim odnosima nakon Drugog svetskog rata bili su odlučno usmereni ka dekolonizaciji i podsticanju bivših kolonija da steknu nezavisnost.
Nakon 1945. godine, Rumunija je ušla u dubok period političkih, ekonomskih i društvenih previranja. Poražena u ratu i vojno okupirana, bila je primorana da prihvati teritorijalne gubitke, plati reparacije i prihvati sovjetski uticaj.
Jedan od najuticajnijih trenutaka rumunske revolucije u decembru 1989. godine dogodio se 25. decembra, na Božić.
U crkvenoj istoriji rumunskog prostora, od 16. veka do početka 19. veka postojala je praksa posvećivanja manastira.
Prvog decembra 1918. godine, u Alba Juliji, hiljade Rumuna odobrile su akt ujedinjenja sa Kraljevinom Rumunijom.
U staljinističkom univerzumu, nauka je bila ideološki usmerena kao i drugi delovi života pojedinaca.
Nacionalna katedrala sada stoji i mnogi je smatraju novim početkom. Za pojedinca 21. veka, ona ima istoriju iza sebe i nadu da će imati večnost pred sobom.
Među izvorima koji se odnose na srednjovekovni rumunski prostor nalaze se i spisi srpskog hroničara i diplomate Đorđa Brankovića.
